Een paar 10 miljard geautomatiseerde bits kunnen per moment worden verzonden langs een optische vezelinterface in een commerciële organisatie, voldoende om tienduizenden telefoongesprekken te dragen. Haar-dunne filamenten bestaan uit twee concentrische lagen van hoog zuiver silicaglas het midden en de bekleding, die zijn ingekapseld door een defensieve schede. Lichtstralen balanceerden in geautomatiseerde beats met een laser of een lichtemitterende diode die langs het midden bewegen zonder de bekleding in te gaan.
Het licht blijft in het midden gehouden, omdat de bekleding een lagere brekingsindex heeft - een mate van zijn vermogen om licht te draaien. Raffinies in optische strengen, samen met de verbetering van moderne lasers en diodes, kunnen op een dag commerciële vezeloptische systemen toestaan om triljoenen stukjes informatie per seconde te vervoeren.
Totaal binnenrefection beperkt licht binnen optische filamenten (vergelijkend met het kijken naar een reflectie gemaakt in de vorm van een lange papieren handdoekbuis). Omdat de bekleding een lager brekingsrecord heeft, reflecteren lichtstralen terug in het midden als ze de bekleding op een ondiep punt ervaren (Ruddy Lines). Een balk die een bepaald "basis" punt overtreft, ga weg van de vezel (gele lijn).
Stap-index multimode vezel heeft een expansief centrum, tot 100 micron op afstand over. Als gevolg hiervan kunnen een paar van de lichtstralen die de geavanceerde beat vormen, een coördinaatcursus afleggen, hoewel anderen doorkruisen terwijl ze van de bekleding stuiteren. Deze electieve paden zorgen ervoor dat de onderscheidende groeperingen van lichtstralen, waarnaar wordt verwezen als modi, onafhankelijk op een krijgende punt aankomen. De beat, een totaal van diverse modi, begint zich te verspreiden en verliest zijn goed gedefinieerde vorm. De vereiste om de verspreiding tussen beats af te nemen om te anticiperen op het dekken van limieten overdrachtssnelheid dat wil zeggen, de som van gegevens die kunnen worden verzonden. Dit soort vezels is dus het meest geschikt voor transmissie over korte scheidingen, bijvoorbeeld in een endoscoop.
Graded-index multimode-vezel bevat een centrum waarin de brekingslijst continu afneemt van de middenknoop naar de bekleding. De hogere brekingslijst in het midden zorgt ervoor dat de lichtstralen zich geleidelijker door de draaipunt gaan dan degenen die de bekleding sluiten. Bovendien, of misschien dan zigzaging van de bekleding, buigt licht in het midden helikachtig sinds van het geëvalueerde record, waardoor het reizen gescheiden is. De verkorte manier en de hogere snelheid laten licht aan de pony toe om bij een ontvanger te komen op bijna hetzelfde moment als de matige maar rechte balken in de middelste hub. Het resultaat: een geautomatiseerde beat blijft minder verstrooiing. Deze filamenten eindigden regelmatig het fysieke medium voor lokale netwerken.
Single-modus vezel heeft een contractcentrum (acht micron of minder) en het record van breking tussen het midden en de bekleding verandert minder dan voor multimode-filamenten. Licht vandaar reizen parallel aan de hub, waardoor kleine beat verspreidt. Telefoon- en kabel -tv -systemen introduceren elk jaar miljoenen kilometers van deze vezel.
1 - Twee fundamentele kabelplannen zijn:
Lossbuiskabel, gebruikt in het grootste deel van de externe planten in Noord-Amerika, en strak gebufferde kabel, fundamenteel gebruikte binnengebouwen.
Het gemeten plan van losse buiskabels bevat gewoonlijk maximaal 12 filamenten per bufferbuis met een meest extreme per kabelvezelcontrole van meer dan 200 filamenten. Lossbuiskabels kunnen all-diëlektrisch zijn of alternatief gepantserd zijn. De afgelegen bufferbuisplanlicenties licenties eenvoudige drop-off van trossen strengen op halverwege focussen, zonder interferometer met andere beveiligde bufferbuizen die naar andere gebieden worden gericht. Het losbuisplan maakt ook een verschil in het onderscheidende bewijs en de organisatie van filamenten in het systeem.
Single-vezel vastgebufferde kabels worden gebruikt ASE paardenstaarten, fixneerden en jumpers om losbuiskabels te beëindigen, specifiek in opto-elektronische zenders, ontvangers en andere dynamische en inactieve componenten.
Ook multi-vezel kabels zijn toegankelijk en worden fundamenteel gebruikt voor electieve regie en omgaan met aanpassingsvermogen en gemak in gebouwen.
2 - losbuiskabel
In een losbuiskabelplan zorgen kleurgecodeerde plastic bufferbuizen in huis en zorgen voor optische filamenten. Een gelvulverbinding blokkeert waterinfiltratie. Overabundantie Vezellengte (ten opzichte van de lengte van de bufferbuis) die filamenten beschermen tegen vestigingen en natuurlijke stapelspanningen. Bufferbuizen zijn gestrand rond een diëlektrisch of staal centraal deel, dat dient als een anti-buckling-element.
Het kabelcentrum, regelmatig omringd door Aramid -garen, is het essentiële deel van de diepkwaliteit. De externe polyethyleenlaag wordt over het midden uitgezet. Als bewapening vereist is, wordt een gevouwen stalen tape gevormd rond een kabel met een enkele jas met een extra jas die over het pantser wordt verdreven.
Normaal gesproken worden losbuiskabels gebruikt voor establishment externe planten in etherische, kanaal- en direct begraven toepassingen.
3 - strak gebufferde kabel
Met strak gebufferde kabelplannen is de bufferboom in coördinatencontat met de vezel. Dit plan is geschikt voor "Jumper -kabels" die de kabels van de exterieurplanten interface met terminaluitrusting interface, en ook voor het aansluiten van verschillende gadgets in een gebouw netwerk.
Multi-vezel, strak gebufferde kabels worden vaak gebruikt voor intra-building, risers, gemeenschappelijke bouw- en plenumtoepassingen.
Het strak gebufferde plan geeft een ruwe kabelstructuur om te zorgen voor persoonsstrengen te midden van het verzorgen, besturing en connectorisatie. Garenkwaliteit individuen houden de kneedbare stapel afwezig bij de vezel.
Net als bij losse buiskabels, moeten optische details voor strakke kabels ook de grootste uitvoering van alle filamenten over de werktemperatuurrun en de levensduur van de kabel opnemen. Middelpunten zouden niet acceptabel moeten zijn.
In de afgelopen paar keer is glasvezelkabel redelijker geworden. Het wordt momenteel gebruikt voor handvol toepassingen die totale onschatbaarheid vereisen voor elektrische impedanties. Vezel is perfect voor lange data-rate frameworks zoals FDDI, gemengde media, ATM of een andere organisatie die de uitwisseling van uitgebreide, tijdrovende informatie-records vereist.
Single-modus of multimode?
Single-mode vezel geeft u een hoger transmissiesnelheid en tot 50 keer meer gescheiden dan multimode, maar het kost ook meer. Single-modus vezel heeft een veel kleinercentrum dan multimode vezel-typisch 5 tot 10 micron. Als het ware kan een enkele lichtgolf op een bepaald tijdstip worden overgedragen. De kleine midden en enkele lichtgolf doden in wezen elke verminking die kan voortvloeien uit het bedekken van lichte beats, waardoor de minste vlag verzwakt en de meest opmerkelijke transmissiesnelheden van elk vezelkabeltype.
Multimode -vezels geeft u een hoge transmissiecapaciteit bij hoge snelheden over lange scheidingen. Lichtgolven zijn verspreid op verschillende manieren of modi, terwijl ze door het centrum van de kabel reizen. Gewone multimode -vezelcentrumafstanden zijn tussen 50, 62,5 en 100 micrometer. In elk geval, in lange kabelruns (prominenter dan 3000 voet [914,4 ml), kunnen talloze manieren van licht vlaggen verminking veroorzaken bij de conclusie van het krijgen van een vage en onvoldoende informatietransmissie.
Het testen en certificeren van glasvezelkabel.
Als u wordt gebruikt om Categorie 5 -kabel te certificeren, zult u prachtig geschokt zijn over hoe eenvoudig het is om glasvezelkabel te certificeren, omdat als het bestand is tegen elektrische obstakels. U als het ware vereist om een paar metingen te controleren:
Verzwakking (of verlies van decibel)-gemeten in DB/km, dit is de verminderde vlagkwaliteit als deze door de glasvezelkabel wegloopt. ? Retourverlies-de som van het licht dat wordt weerspiegeld uit de verre conclusie van de kabel terug naar de bron. Hoe lager het nummer, hoe beter. Ter illustratie is een doordringen van -60 dB superieur dan -20 dB.
Afgestudeerde brekingsindexmijnen hoeveel licht wordt door de vezel gestuurd. Dit wordt meestal gemeten bij golflengten van 850 en 1300 nanometer. In vergelijking met andere werkfrequenties geven deze twee reeksen het meest verminderde natuurlijke controle -ongeluk op. (Opmerking dit is alleen substantieel voor multimode -vezels.)
Voortplantingsvertraging-dit is de tijd dat het een vlag kost om van het ene punt naar het andere te reizen over een transmissiekanaal.
Time-domein reflectometrie (TDR) -tansmits hoogfrequente beats op een kabel, zodat u naar de reflecties langs de kabel kunt kijken en fouten kunt beperken.
Er zijn tegenwoordig tal van glasvezelanalysatoren op de showcase. Fundamentele glasvezelanalysatoren werken door een licht te schitteren om één conclusie van de kabel te schitteren. Aan de andere conclusie is er een ontvanger gekalibreerd naar de kwaliteit van de lichtbron. Met deze test kunt u ophalen hoeveel licht naar de andere conclusie van de kabel gaat. Voor het grootste deel geven deze analysatoren u het komen in decibel (DB) Misplaced, dat u op dat moment vergelijkt met het budget van de ongeluk. Als het gemeten ongeluk minder is dan het aantal berekend door uw ongeluk budget, is uw etablissement goed.
Nieuwere glasvezelanalysatoren hebben een breed scala van mogelijkheden. Ze kunnen zowel 850- als 1300-nm signalen tegelijkertijd testen en kunnen inderdaad uw piek controleren op naleving van bepaalde benchmarks.
Wanneer moet u glasvezel？ selecteren？
Hoewel glasvezelkabel nog steeds duurder is dan andere soorten kabel, is het de voorkeur voor de hedendaagse high-speed informatacommunicatie, omdat het afgeeft met de problemen van Twisted-Pair-kabel, zoals bijna-end overspraak (een andere), elektromagnetische impedanties (EIVII) en inbreuken op de beveiliging.